Storythai

ฮิ้วววว... (เครียดจนเสียสติ)
 
การทำงานอาจทำให้เราเป็นนิ่วได้
เพราะหนาว ปวดฉี่บ่อย แต่ขี้เกียจเดินไปเข้าห้องน้ำ
 
ทั้งนี้ทั้งนั้น ตอนนี้มีกำลังใจทำงานขึ้นอีกเป็นกอง

วันก่อนพี่อ้อยได้มีทแอนด์กรี๊ด(อะเกน)
เราก็เลยบังคับขู่เข็ญ ให้ไปบอกไมค์ให้ด้วย
ว่าทำงานแล้ว ไม่มีเวลาไปหา แต่คิดถึงไมค์มากกกกก

พอเลิกงานก็บึ่งไปด้วยสองแถว และรถเมล์อีกสองต่อ
หัวเหอกระจุยหมด
ขอบอกค่ะ ว่าทำงานแล้วไม่อยากนั่งแท๊กซี่ มันเปลือง

ไปถึงนั่งรอซักพัก งานก็เลิก
พอน้องเดินออกมา ตอนแรกก็ไม่ได้เดอนเข้าไปหา
เพราะ ก็นะ... บอกตรงๆ ไม่ชอบเข้าไปเวลาคนเยอะ
ตอนแรกพี่จุ๊บจะให้ยื่นซีคิดส์ที่หมูซื้อมาให้ไมค์
แต่เราก็ บอกว่า ไม่ล่ะ เดี๋ยวจะมาหาว่าเลียนแบบ ไม่อยากทับเส้นใคร

กะว่านั่งมองก็พอ แต่พอน้องเดินไปก็ เอาวะ ไปยืนมองใกล้หน่อย
ก็เลยเดินเข้าไป
ตรงหน้าไมค์ก็มีคนมากมาย เลยยืนอยู่ข้างหลังเค้าอีกที
แต่พอไมค์เดินมาแล้วมีช่องนิดนึง ก็เลยยื่นมือออกไป
ยังไม่ทันเรียก กำลังจะอ้าปาก
ไมค์ก็จับมือ แล้วก็พูดว่า "สู้ สู้"
ตายสนิท...

จะว่าเข้าข้างตัวเองก็เอาเหอะ
คือ เหมือนไมค์ก็คงเห็นแล้วว่าอีป้านี่มายืนด้อมๆมองๆ
แล้วพอยื่นมือไป ก็เลยจับสงเคราะห์มันซะหน่อยไรงี้
ขอดีใจเว่อร์หน่อย
เผอิญไมค์ไม่เคยเริ่มพูดด้วยมาก่อน
แต่ไม่ไหวอ่ะ น่ารักจริงๆ ให้ตายเหอะ

ก็รู้เลยว่าพี่อ้อยมันคงไปบอกว่าเราทำงานแล้ว
พอพี่อ้อยออกมา ก็เล่าให้ฟังว่าไปบอกไมค์ แล้วไมค์ก็อือๆ ตั้งใจฟัง
บอกกอล์ฟ กอล์ฟตกใจ ฮี่ๆ...

รักไมค์จริงเชียว
ก็ยังอุตส่าห์จำได้ แล้วพอเดินออกมาเจอก็ยังมาให้กำลังใจ
ขอบคุณยังน้อยไป ฮ่าๆ

มีลายเซ็นที่พี่อ้อยให้มาด้วย
ไมค์เขียนว่า "อย่าทำงานหนักนะ สู้สู้"



ส่วนกอล์ฟเขียนว่า "ให้พี่Beer ตั้งใจทำงานนะ"



ก็อยากจะเอาขึ้นมากางไว้บนโต๊ะทำงานอยู่หรอก
แต่ว่า... เหอๆ... ทำไม่ได้
 
ส่วนพี่อ้อย ชีก็บ่นอีกตามเคยแหละ เรื่อยเปื่อย
อยากจะบอกพี่อ้อยว่าพี่อ้อยอย่าคิดมาก
อย่าคิดว่า "หรือชั้นไม่สมควรได้มีทกับน้อง"
แล้วก็ไม่ต้องไปสนใจคำพูดคนอื่นด้วย
เพราะว่าการที่เราจะได้มีท หรือได้อะไรจากน้อง
มันก็เป็นโอกาสของเรา เราไม่ได้ไปแย่งโอกาสของใครมา
ทั้งดวง ทั้งความทุ่มเทที่เราทำ มันก็เป็นสิ่งที่เราทำขึ้นมาด้วยตัวเอง
ไม่ใช่ว่าคนอื่นทำ แล้วเราไปเอาของเค้ามาซะที่ไหน
ดังนั้น ใครจะพูดอะไร มันก็แค่นั้น
ต่อให้เราไม่ได้ ก็ไม่ใช่ว่าเค้าจะได้
จบ... (หัดปล่อยวางซะบ้าง)

ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงเรื่องงาน
บางทีแค่ข้อความสั้นๆในไดอารี่ก็เป็นกำลังใจให้ได้นะ

อยากจะบอกว่า คงจะขอโทษทุกคนด้วย
ที่ทำให้ทุกคนที่สนิทกับเราต้องลำบาก

เราน่ะ พูดจริงๆนะ ที่ว่าต่อไปนี้ใครทำอะไรจะไม่พูดมากแล้ว
เพราะไม่อยากจะจำกัดทุกคนเอาไว้
อยากจะให้ทุกคนทำตามใจตัวเอง

แล้วก็อยากบอกว่าเรารักทุกคนมาก
พอยิ่งมาอยู่ในสังคมการทำงานแล้วรู้สึกว่ามันโหดร้ายมาก
เราอยากจะอยู่ในที่ๆทุกคนจริงใจให้กันเหมือนเวลาเราตามน้อง

เราคงอาจจะไม่ได้เล่าทุกอย่างที่เรารู้
แต่เราก็จริงใจกับทุกคนไม่เคยเสแสร้งนะ
ที่เราเล่าไม่ได้ พูดไม่ได้ ก็เพราะว่ามันไม่ใช่เรื่องของเราคนเดียว
ถ้าเป็นเรื่องของเราคนเดียว ไม่มีผลกระทบกับเรา เราก็ยินดีจะเล่าหมด

อยากให้ทุกคนเข้าใจเรา
แล้วก็ต่อจากนี้
อยากให้ทำอะไรโดยที่ไม่ต้องมากลัวว่าเราหรือพี่อ้อยจะด่าอีกแล้ว
รู้สึกไม่ดีเลยเวลารู้ว่า ใครจะทำอะไรต้องมาถามเชิงขอเราก่อน
เราก็ไม่ใช่เจ้าของกอล์ฟไมค์ ไม่มีสิทธิ์อนุญาตใครได้หรอก
เพียงแต่ ถ้าเพื่อนเรา เราก็สนับสนุน
เวลาทำอะไร ก็อยากให้ทำไปเหมือนๆกัน
เพื่อที่เวลามีปัญหาเกิดขึ้น เราก็พูดได้เต็มปากว่าเพื่อนเรา "ดี" นะ

เอ้อ... นั่นแหละ พูดมาเนี่ย เหมือนจะงง
แต่ก็เข้าใจกันใช่มะ

ทำอะไรก็ทำเถอะ
เราก็เชื่อนะว่าคนที่เราสนิทด้วยทุกคนก็รู้อยู่แล้วว่าควรทำหรือไม่ควรทำอะไร
ไม่งั้นก็คงคบกันไม่ได้แล้ว



ตอนนี้ก็เครียดกับงานมาก
ไม่ใช่ปัญหาเรื่องงานหรือเจ้านายแล้ว
เป็นปัญหาเรื่องสังคม
แต่เอาเหอะ ก็เพิ่งจะอาทิตย์เดียวเองนี่นา
มันอาจจะมีอะไรดีๆซ่อนอยู่ก็ได้ (มั้ง)

เฮ้อก็ สู้สู้
เนาะไมค์เนาะ
(ใครจะเนาะกับแก ฮ่าๆ)